En wij maar over het landschap vloeien. Alles in ons opnemen en uitgieten. Zien of het past in de kom van een hand, een kind dat zich lostrekt, weg wil en toch weer niet

Een moeder nakijkt en zegt, je bent mooi

Wat is dat toch, wanneer iets van dicht naar ver gaat. Ik wil dat je mij ziet

Geen hand voor ogen en onze lippen als strepen zo dichtbij. Ik wil jou alles

Mezelf uitgieten over jou en langzaam losweken tot ik alleen maar mezelf ben. Een soort ruiven van pauwenveren

Zeg me. Dat ik ze bij jou niet nodig heb. Leg me. Ergens tussen je ondergoed of je kinderen

Ik beloof je stil te zijn en zacht te liggen, alleen maar dat