[Intro: Ray Fuego & Typhoon]

Dus ik hoorde die poku, die young boy...

Letterlijk die young boy in mezelf, waarmee ik nog steeds struggle

Misschien niet per sé met dezelfde shit waarmee ik struggle

Maar ik weet wel dat er nog dingen zijn in mijn libi die afspelen

Waarmee ik nog moeite heb om te channelen

Zo van: Yo, ik weet niet per sé hoe ik met dit om moet gaan

Omdat niemand me dit heeft geleerd

Ik weet dat er heel veel young boys om me heen zijn die nog strugglen

Met diе shit waar ik mezelf wel ovеrheen kon zetten, jeweettoch?

Dus ik luisterde die shit niet alleen als mezelf, maar ik tapte in

Op een bepaalde frequency waar ik gewoon wist van:

Ik ben niet de enige young boy die nadenkt over deze shit, elke dag

En ermee bezig is om bepaalde trauma's te breken, man

Dit is generational shit, je weet toch

Dit is generational shit

[Verse: Ray Fuego]

Schuw en bang, houden van - het was vreemd voor me

Ik mag proeven van elke klank en wou meer horen

Staand slapen, bel mijn vader voor zijn woorden

Hij kent de patronen, nachtmerries en dagdromen

De slijtage, lange nachten die thuiskomen

Ben de liefde niet vreemd, dat was niet het probleem

De portiek, het portaal, paste niet in het frame

Broek was te strak, te zwart voor de stad

Een homage naar de tijd

Van mijn eerste tatoeage, dealers in de garage

Ik stak mijn cali op, negende etage

Planga op, poseren in mijn eigen etalage

Trammelant, een hoop stennis en ravage

Ik had een korte lont, nooit geleerd om te praten

Libi is een rekensom - homie, ik ontrafel

Schrijf dit zodat mijn zoontje mijn fouten niet hoeft te maken