[Verse]

Γεννήθηκες Πρωτοχρονιά

Ήσουν πολύ μικρή ώστε να καταλάβεις τι σημαίνει λύπη ή χαρά και ζεστασιά

Για κάποιους όταν φέρνουνε ένα παιδί στον κόσμο είναι ευτυχία

Για όλους βάρος που δεν θέλουν καν

Έτσι, εσύ έτυχες στη δεύτερη περίπτωση

Μικρή κι ανήμπορη πληρώνεις κάθε επίπτωση

Δεν πήγες σπίτι, έμεινες στο νοσοκομείο

Μετά οι γονείς σε στείλανε σε ορφανοτροφείο

Λίγους μήνες μετά, ήσουν τυχερή

Βρέθηκε μία οικογένεια για να σε πάρει από 'κεί

Αν καταλάβαινες, θα ένιωθες μέσα σου ένα σκίρτημα

Γιατί από σήμερα το σπίτι σου δε θα είναι το ίδρυμα

Έτσι βρήκες μία στέγη και μία οικογένεια

Μα ήσουν άτυχη διότι στη συνέχεια

Η καινούργια σου μητέρα πριν γίνεις ένα χρονών

Από δίπλα σου είναι απών, θα σε κοιτά απ' τον ουρανό

Μικρή μου, σε έσωσε η παιδική αθωότητα

Έναν χρόνο εν ζωή στην πιο σκληρή πραγματικότητα

Μα είχες έναν νέο πατέρα στο πλευρό σου

Που θα έκανε τα πάντα για καλό σου, συνεχίζουμε

Από θετός πατέρας έγινε κανονικός

Σε αγαπούσε όσο τίποτα στον κόσμο

Για τρία χρόνια ήτανε δίπλα σου συνεχώς

Μα η βιοπάλη δυστυχώς έσπερνε εμπόδια εμπρός του

Έλεγε «Πώς θα μεγαλώσω τη μικρή μου;

Πώς θα τα βγάλω πέρα μέσα στη ζωή μου;»

Πολλοί μ' αυτό που έκανε δε θα τον νιώσουν

Σε πήγε σ' ένα μέρος που είχες πάει, μα δε θυμόσουν

Στα τέσσερα λοιπόν ξανά στο ορφανοτροφείο βρέθηκες

Μα ακόμα δεν ένιωσες πως απέτυχες

Ακόμα δεν είδες μπροστά σου το μαρτύριο

Γιατί κάθε μέρα υπήρχε ένα σίγουρο επισκεπτήριο

Ήταν ο πατέρας κάθε μέρα στο πλευρό σου

5-6 χρόνων άρχισες να βλέπεις εμπρός σου

Είχες τον μπαμπά μες στην καρδιά και στο μυαλό σου

Δε σε ξέχασε, σε έβαλε στο ίδρυμα για το καλό σου

Αρχίζεις να καταλαβαίνεις, ανθρωπάκο

Δεν επέλεξες εσύ να γεννηθείς κάπου στον πάτο

Οι κανονικοι οι γονείς σου είναι άφαντοι

Κι εκεί μαθαίνεις από τον μπαμπά σου ένα μαντάτο

Μία μέρα όπως κάθε μέρα σε επισκέφθηκε

Και το μαντάτο είναι ότι ξαναπαντρεύτηκε

Εσένα αυτό όμως δε σε έκανα να γελάσεις

Φοβόσουν μετά από αυτό ο μπαμπάς θα σε ξεχάσει

Αυτό ήταν ψέμα όμως

Εκείνος δε φεύγει, ακόμα έρχεται εκεί

Για να σε βλέπει, περνάν τα χρόνια, ακόμα κάθε μέρα εκεί

Κι εσύ όσο μεγαλώνεις γίνεσαι μοναχική

Δε σου άρεσε η εικόνα της ζωής σου

Μα μικρό παιδί συνεχιζες να χτίζεις τη ζωή σου

Με λίγα άτομα καμία κουβέντα αντάλλαζες

Μα στην πορεία έκανες κάποιες φιλίες αθάνατες

Έφτασες 12 ακόμα μοναχική

Δεν ανοιγόσουν, ήθελες να ξεφύγεις για το καλό σου

Στα 14 από το ίδρυμα βγαίνεις και διστάζεις

Γιατί έξω δεν ξέρεις τι να περιμένεις

Ζεις με τον μπαμπά και την καινούργια του γυναίκα

Και πηγαίνεις συνεχώς στο ίδρυμα για να δεις τους φίλους σου

Θέλοντας και μη η ζωή σου ήταν εκεί μέσα

Μπορεί να ήσουνα έξω, μα τους φίλους δεν αφήνεις πίσω σου

Ένιωθες τόσο άβολα στον κόσμο έξω

Έλεγες από μέσα σου «με τον καιρό θ' αντέξω»

Μα η ζωή δε λέει να σου χαμογελάσει

Γιατί θα γίνει κάτι από την καρδιά σου θα σπάσει

Είναι γεγονός ότι ο πατέρας σου πεθαίνει

Και μοναχή αναρωτιέσαι τι συμβαίνει

Μόνη να κλαις, να λες «Γιατί σ' εμένα, Θεέ μου;

Γιατί όσο υπάρχω τίποτα καλά να μην πηγαίνει;»

Και κάπου εκεί ένας νέος Γολγοθάς αρχίζει

Η εφηβεία σου ήταν μοναξιά και θλίψη

Πλέον δεν υπάρχει ο μπαμπάς να σε στηρίζει

Πήγε να βρει τη μάνα που από ψηλά σε φροντίζει

Η απώλεια του πατέρα σε πόνεσε όσο τίποτα

Έφυγε άλλος ένας που ήθελε το καλό σου

Όλοι σου φερόντουσαν ύποπτα

Σκέψεις που στάζαν πόνο μες στο ημερολόγιο σου

Ένιωθες ότι δε σε θέλουν

Έψαχνες αγάπη σε ψεύτικες αγκαλιές

Αγκαλιές που υπάρχουν από τυπικότητα και μόνο

Όσο θυμάσαι το εγώ σου ζεις μία ζωή που δε θες

Δεν μπορείς να κάνεις κάτι, συμβιβάζεσαι

Δεν φανταζόσουν έτσι τη ζωή, κουράζεσαι

Άλλες εποχές στη γειτονιά διάφορα λέγαν

Γυρνούσες μοναχή στον δρόμο και σε κοροϊδεύαν

Ό,τι κι αν ζούσες σε αυτήν την κωλοζωή

Είσαι μαχήτρια, δεν το έβαλες κάτω ούτε στιγμή

Περνάν τα χρόνια, πολεμούσες τόσο άσχημα συμβάντα

Στα 18 ερωτεύεσαι, παντρεύεσαι έναν άντρα

Που συμπλήρωσε αυτό το κενό που τόσα χρόνια είχες

Υπάρχει αγάπη και χαρά, σου έδωσε ελπίδες

Τώρα έχεις κάποιον στο δύσκολο να πηγαίνεις

Επιτέλους, μικρή μου, τα καταφέρνεις

Περνάν τα χρόνια κι όλα μοιάζουν ομαλά

Ασυνήθιστο για 'σένα που πάνε όλα καλά

Επικίνδυνα καλά, διότι μέχρι τα 23

Φέρατε στον κόσμο με τον άντρα σου δύο παιδιά

Δέκα χρόνια μετά, όλα τα κακά ήταν περασμένα

Κάπου στα 33 έφερες στον κόσμο εμένα

Είναι χρέος μου να γράψω για τη ζωή σου

Γιατί είσαι το μεγαλύτερο παράδειγμα για 'μένα