Pęka moja psycha prochami nasycona
Rośnie cała schiza wizjami zamęczona
Farmakologicznie spokój wymuszony
Myślami zaginanie i frustracją wycieńczony
Chaos wdarty niewerbalnie
W samotności czekam, zażywam ją choć nie chcę
Ona mym lekarstwem z paranoją i obawą
Ile brać jeszcze muszę‚ zanim się zatracę?
Fantasmagorie zdrowo napędzone
Tworzą trajektorie‚ których nie ogarnę
Substancją zbawienną‚ głosy milkną w głowie
Ile zostało we mnie swej osoby?
Chaos wdarty niewerbalnie
Sny na jawie nieprzerwane
Ile brać jeszcze muszę, zanim się zatracę?
Porzucam schemat, leczenia chemiczne
Wracam do rzeczy‚ które mnie rzeźbiły
Otwieram oczy i skupiam się na celu