Morning has dazzled my eyes

Can't shoot down the sun

Life is a countdown, for what?

So much to be done

Finish my coffee and sit

While the grinds dry to the cup

Wondering why I got up

It hardly matters

Shadows are licking my heels

As I walk down the street

Followed me yesterday too

Tomorrow they still will

Patterns in things that aren't there

Records on endless repeat

Such busy nothings to face

I'll face them later

Στον ορίζοντα φέγγει το φως

Χορέβουν τα νερά κι’ο άνεμος

Ξυπνάει κι’ο αμπελώνας

Η νέα μέρα έρχεται

Η πήγη ζωής μας στ’αρχαία ερείπια ναών

Μας ενώνει με αόρατη αλυσίδα

Ο καπνός θα σκεπάση το φως

Ο άνεμος γίνεται καύσωνας

Το καλοκαίρι καίγεται

Και το νερό στεγνώνει

Ανάβουν οι θάμνοι και μας πλησιάζουν ανυπόμονα

Ποιος θα μας θυμίθει αν γίνομε στάχτη και χώμα

Too many tongues of fire

Talking all at once

River of Life runs so deep

It's drowning all of us

Why does the earth split in two?

Swallow me into my grave

Chariots ride in the clouds

Spinning around, 'round

Save me

What is the wasteland I see?

"A heap of broken images"

What is the dust in my mouth?

"Withered stumps of time"

What is the siren I hear?

"Maternal lamentation"

What is the nothing I feel?

"The wind under the door"

Το γλυκό λυκόφως έγεινε σκοτάδι

Οι φλογες εξορίζουν τον ήλιο

Ακομα και οι τζιτζικες σωπάσαν

Κι’ακόμα η φωτιά δεν χόρτασε

Μεσ’την σκοτεινή απελπισία ξεχνάμε την ομορφιά

Και δεν θυμώμαστε τα τραγούδια της νιότης μας

Τίποτα δεν αφήνει η φωτιά

Αντι για πράσινο σκόνη και σιωπή

Αντι για καρπούς στάχτη και καπνός

Αντι για κτίσμα ερείπιο

Που κρύφτηκαν οι αρχαίοι μας ναοί και οι κολόνες

Πως χάθηκε ο κρίκος μας με το μέλλον?

Now may the fire that fed

Warm the ones who remain

Now may the river that rose

Replenish the fields again

Now may the ground that cracked

Carry our feet as we stand

Now may the tempest that howled

Be the source of our breath

Ξεχύλησε το παραπονό μας

Γιατι μας βρήκε ο θυμός της φύσης

Και μας ξέχασαν οι προστάτες μας?

Γιατι απόμεινε η σιωπή?

Χάθηκαν τα χρυσά παλάτια των ονείρων μας

Ξεχάστηκαν τα παιγνίδια μας στους κήπους τους

Στον ορίζοντα ξανα-γεννιεταί το φως

Και ξανα-γινόμαστε μάρτυρες

Τα μάτια μας στρέφονται στον ουρανό

Τα χέρια μας αδιάζουν το χώμα

Στο στόμα ξανα-γεννιούνται τραγούδια και ύμνοι

Στηριζόμαστε στην ατέλειωτη αγάπη του και έλεος