Ήταν γυναίκα και ήμουνα μια σταλιά

Φεγγαροσταλιά

Την αγαπούσα χρόνια από μακριά

Στην μικρή παλιά μας γειτονιά

Μέσα στα μάτια την κοιτούσα

Μιλούσα γελούσα

Για να μου ρίξει μια ματιά

Κι αυτή γέλαγε και προσπέρναγε

Κι είπα μια μέρα να τρέξω να της πω

Πως την αγαπώ

Να μ’ αγκαλιάσει και να με φιλά

Ν’ ανεβώ στον ουρανό ψηλά

Και ένα βραδάκι θάρρος βρήκα

Στο δρόμο της μπήκα

Της είπα πως την αγαπώ

Κι αυτή γέλασε και προσπέρασε

Ήταν γυναίκα και ήμουνα μια σταλιά

Φεγγαροσταλιά

Δεν ξέρω που `ναι κι αν θα την ξαναδώ

Να της πω ακόμα σ’ αγαπώ