Υπάρχει ο κόσμος γιατί ένα ποτάμι

Διασχίζει κάθετα την άδεια ψυχή

Και ανθίζει πάλι και περιμένει

Ένα καράβι στην ανατολή

Πρώτη φορά ο ουρανός είναι καθαρός

Και εφτά φορές είναι γαλάζιος σαν συνείδηση

Και είδαμε τότε μεσημέρι δύο παιδιά

Που αναλήφθηκαν πάνω από την φωτιά

Έμεινε ακίνητη η γρήγορη εποχή

Μέσ' το φιλί μας δεν υπάρχει αποστάσεις

Μόνο τον ήλιο είχαμε μέσα στην καρδιά

Όταν σε φώναζα αγάπη

Περνάει ο χρόνος μέσ' τα φανάρια

Και ξεθωριάζει η άσπρη γραμμή

Μέσ' το [?] το θαμπό σου βλέμμα

Που ένας πόλεμος το αγνοεί

Πρώτη φορά ο ουρανός είναι καθαρός

Και εφτά φορές είναι γαλάζιος σαν συνείδηση

Και είδαμε τότε μεσημέρι δύο παιδιά

Που αναλήφθηκαν πάνω από την φωτιά

Έμεινε ακίνητη η γρήγορη εποχή

Μέσ' το φιλί μας δεν υπάρχει αποστάσεις

Μόνο τον ήλιο είχαμε μέσα στην καρδιά

Όταν σε φώναζα αγάπη