[Verse 1]

Mijn laatste uur als sterveling, hellekind in het vuur

Op natuurlijke wijze gepijnigd tot ik sterf op den duur

Ik ben je ellende, ik ben je spetters bloed op de muur

Je schaduw op de straten

Laat me zwerven door je buurt

Ik ben cru, ongelovig, een oneerlijk individu

Continu verbitterd want het verkeerde passeert de revue

Ik ben wat je denkt, geen mens maar een smerig excuus

Het is de valse profeet teruggekeerd in het nu

Als sterveling

Ik krijg geen adem, ik neig te falen, het blijft zich herhalen

Heilig of heiden hij zal verdwalen

Ik snijd met de dagen

Tijd tikt voorbij, het blijft me verbazen

Geen tijd, ik weiger te slapen, het drijft me tot waanzin

Je snapt het niet

De melodie verdwijnt in zijn melancholiek, en ontspoort

Hoe ouder ik word hoe verknipter mijn fantasie

Mijn verbeelding is onbezonnen

Ik hoorde de bliksem en trof de donder

Ik ben de zondaar ik kom van onder

[Hook]

Alles verbrand, gaat op in rook

Ik ken geen angst, ik zweef omhoog

Vanuit het vuur, het hellekind

Mijn laatste uur als sterveling

[Verse 2]

Ik zit onder de grond

Nog donkerder grot

Bond mijn bom om mijn romp

Kwaad, klaar om te gaan ontploffen

Met kamikaze bommen

Judas is

Graaf me op, blaas het stof in mijn mismaakte longen

Geen vergiffenis, ik neem liever wraak

Bloed met een vieze smaak

Als een sadomasochistische psychopaat

Ook als U niet bestaat

Ik hoop dat U me niet verlaat, Satan

Ik ben uw spiegelbeeld, maar dan

Als sterveling

Geen angst, spijt of tranen

Geen twijfels, geen schaamte

Geen vertrouwen, geen eer

Geen berouw, geen genade en dat soort shit

De atheïst

Er is niks anders zo vals als dit

Het is de wederkomst van de antichrist

Ik fluister vanuit de grond

Ik spit het, de witte ruiter komt

Sluipend door een mist in een duivel vorm

Buig naar voor en kruip, of je wordt misbruikt als een vuile hond

Huil erom, sluit deuren en ruiten als ik naar buiten kom

[Hook]

Alles verbrand, gaat op in rook

Ik ken geen angst, ik zweef omhoog

Vanuit het vuur, het hellekind

Mijn laatste uur als sterveling

[Verse 3]

Ik zal niet vallen, ik zal U breken

Ik zal niet branden, ik zal niet zweten

Ik zal trachten alles in brand te steken

Vastgeketend, angst vergetend

Het kan me geen kanker schelen

Versleten, verbannen, armen en benen eraf gesneden

Geen logica, geen goden, geen paradijs

Geen Utopia, alleen maar antipsychotica voor mij

Geef me narcotica, omdat ik anders dood ga van de pijn

Geen genade, overgave blijkt onnodig te zijn

Als sterveling

Twee pakjes ritalin, zet mijn gebit erin

Mijn herinnering is een gat

Pillen hinderen mijn ontwikkeling

Het is ingewikkeld, kinderen volgen me blindelings

De wereld is kut, stinkende lucht

Steek er je middelvinger in

Het is iets waar je niet aan ontsnapt

Een mens vernield, maar is zelf nietig en zwak

Bang, zielig en laf

Nog zwakker

Al wordt ik vernietigt vannacht

Brand me af en ik ontsta opnieuw uit het as

[Hook]

Alles verbrand, gaat op in rook

Ik ken geen angst, ik zweef omhoog

Vanuit het vuur, het hellekind

Mijn laatste uur als sterveling