19 Mayıs 2010 tarih

Kaybeden ben değildim bir tek

Yirmi gündür bekleyişlerimiz

Hastane kapıları tek tek şahit

Karamsarlık herkesteydi ama dillerimizde umutlar

Açtığında gözlerini olmuştu sanki bizim dünyalar

Kim bilebilirdi ki son bir vedaydı, gözlerindeki o son fer

69 sene böyle mi geçti, sor ona sor hadi nasıl da geçti?

Dört yaşında öğrendiklerim, on sekiz yaşında hissettiklerim

Yirmi ikimde acıyla sondu, borçluyum sana bildiklerimi

Sen bana hep derdin ya, yaz oğlum şarkılarını kâğıda

Doldur bir kaset, dinlet bana, utandım belki de dinletemedim

Şimdi bunları ben yazmasam

Sen evinde olsan, ben seni arasam

Numaranı silmediğim telefonumdan hayır dualarını alsam

Artık unuttum memleketime gittiğim her zaman sen varsın ya

Herkes mezarının başında, o kadar güçlü ve ayakta

Utanıyorum her seferinde ağlamaktan, ufaklıklar bile çok güçlüler

Kalbim hâlâ yanmakta...