[Verse 1: Poetrix]

Mer finnst það skrýtið

Og ég er farinn að þreyttast

Á því að það leitast allir við að breytast

Eftir því sem er talið heitast

Þetta augnablikið

Lifa hátt kaupa mikið

Því fólk mun saka þig um að vera svaka sjúkan

Ef þú átt minna af fötum

En stjórnvöld af lygum um kárahnúkja

Fylgjum tískustraumum og stefnum

Í klæðskerasaumuðum efnum

Erum svo með feikaða

Persónuleikana

Falda bakvið grímur hannaðar af fjölmiðlum

Sem segia að steypt í sama mót

Sé svo sannarlega bað sem við öll viljum

Stöndum þétt í röðunum

Tilgangur lífsins er að vera eltir

Af gellum á skemmtistöðunum

Mikilvægast er samt

Smettið á hverjum lenti í blöðunum

Þykir gott að hafa

Komið á forsíðu flottra blaða

Allir spila sig rosa spaða

Tískulöggur æstar leiða leikinn

Fegurð meira metin

En manngæska og heiðarleiki

Allir verða að vera grannir

Og fólk sér það þannig

Ef eitthvað er mikilvægt í vini sinum

Þá еr það tannið

Svo fyrirsætur fá borgað betur

En þeir sem еiga að kenna syni mínum að verða að manni

Hvernig klámvæðingin tröllríður landanum

Er liður í vandanum og sýnir sig ljóst

Þủ þarft ekki að eyða í blómavöndul

Rómantík í dag eru sílikonbrjóst

Eða hafa breiðan, stóran göndul

Tólf ára stelpur sem voru sætar og flippaðar

Klæddar eins og stripparar

Með g-strenginn upp að rifbeinum

Segja ekki nei við neinum

Sem að býður þeim að smakka

Tilla fyrir partý

I kaupbæti fyrir krakka er e-pilla til að narta í

Fyrirtæki þurfa að tæma þetta vöruhýsi

Svo þau segja það bæði slæmt að vera öðruvísi

Og eitthvað sem heimurinn tekur ekki gilt

Gefa þér síðan staðla

Sem bú getur ekki fylgt

Já bara þið mynduð

Sjá þið eruð að vaða í gildru

Þar sem agnið er fegurð

Sem finnst bara i kvikmynd

Það versta, þið haldið áfram að vaða í blind

Svo segðu mér, ertu manneskja

Eða ertu staðalímynd?

[Chorus: Einar Ágúst]

Þeir segja mér

Hvað ég eigi að vera

Hvernig eigi að láta, hvað ég eigi að gera

Hlægja eða gráta

Þeir segja mér, segja mér, segja mér

Hvað er satt, hvað er logið

Hvað er beint, hvað er bogið

Hvað er rétt, hvað er rangt

Hvað er eitt, hvað er annað

Hver ert þú að segja mér? Hver ert þú að segja mér?

[Verse 2: Poetrix]

En við sem búum á þessari jörð

Erum ekki jafn hörð

Og við viljum oftast af láta

Hörðustu andskotar verða soft og fara að gráta

Þegar engin sér til

Það eina sem íshjartað þarf er yl

Og einhvern sem segir ég skil

Því ég veit að

Þó fólk sé með persónuleika

Eins og klipptar útúr handriti

Gangi um með 1000 andlitin á til að sýnast

Eru þau sálir sem týnast

Í þessum sýndarveruleika

Ekki jafn töff og karakterinn sem þau eru að leika því bakvið alla

Sem virðast harðir naglar eru litlir drengir

Sem að finna ekki samhljóm eins og slitnar strengir

Bakvið hverja snobbpíu sem lætur stráka elta sig

Er lítil stelpa í leit að ást og hlýju sem vill láta elska sig

Og ef þú gefur taum að þeim sem eru oftast ekkert smá fyndnir

Sérðu tár í trúðsauga

Sár og brotnar sjálfsmyndir

Allstaðar sjálfstraust sem kastast í kekki

Virðumst ekki hafa hugrekki

Látum ekki eins og okkur langar öllum að láta

Þorum ekki að hlæja

Þangað til við förum að gráta

Förum einmana í gegnum lífið

Full af heift og efa, með steypta hnefa

Þorum ekki að dreyma eða þrá

Skrifum ljóð sem að enginn fær að sjá

Förum full af þunglyndi og leiða undir sængina

Sjáum ekki að við erum öll englar

Bara sumir sem þora ekki að breiða út vængina

Svo hérna sit ég einn

Á lífsins ruslahaugum

Með barslegan glampa í augum

Loks með kjark og þor

Til að setja að baki mér þetta orðspor

Hætta þykjast vera hardcore

Taka niður þessa grímu

Skyggnast í lífsins svarthol

Skimast eftir skímu

Skrifa ódauðlega rímu

Sem að snertir hjarta manns með glans

Stíg svo darraðardans

Á hinni fínu línu milli geðveiki og snilli

Þó það sé ekkert öryggisnet

Ég veit ég á eftir að detta

En ég ætla að dansa á meðan ég get