Þau sitja eftir

Með auð sætispláss til beggja handa

Dreypandi sitt á hvað

Á drykkjunum sem eftir standa

"Alveg sjálfsagt

Ekki að minnast á

Láttu vaða

Leystu skjóðu frá

Ég segi engum!”

Svo kryfjast hjartans mál

Og einhvers andadýr er panda

Trúnó, trúnó, kinn við kinn:

Þú og ég og einhver vinur þinn

Trúnó treina, trúnó viðhalda

Nóttin naumast orðin miðaldra

Og við svo krumpuð bæði og breytt

Því það er langt um liðið

Og hundruð hundaára

Hafa á okkar daga drifið

"Alveg sjálfsagt

Ekki að minnast á

Láttu vaða

Leystu skjóðu frá

Ég segi engum!”

Trúnó, trúnó, kinn við kinn:

Þú og ég og einhver vinur þinn

Trúnó treina, trúnó viðhalda

Nóttin naumast orðin miðaldra

Hann ber af sér blak frá makanum -

Þau takast á, hvort skuli saka um

Þakið sem hrakar í rakanum

„En ég makaði á það fram og til baka, ha?

Vertu ekki hengjandi smið fyrir bakara.“

Trúnó, trúnó, (kinn við) kinn við kinn:

Þú og ég og einhver vinur þinn

Trúnó treina, trúnó viðhalda

Nóttin naumast orðin miðaldra