Lyftuklefinn, lengst í himininn

Loftandi þöglu pari

Hurðin víkur, hrúgast inn

Hóstandi, hálsbólginn skari

Starað niðrí gólf. Orðum kyngt

Spegillinn sniðgenginn

Augnablikið er farið

Og svo kom inn einn sem blístraði lag

Dröslandi inn stóreflis tösku

Glotti og bauð öllum góðan dag

Gjallandi málrómi og röskum

Og á hverri hæð týndist út

Uns okkar maður einn, af stút

Fékk sér úr örsmárri flösku

Ó, að standa þögul hlið við hlið

Og standa kyrr, en færast til:

Niður og upp

Aldrei framávið

Pompar létt af stað, heyrist brak

Í þyngdarleysi andartak

Í vél sem að fall þitt er falið

Augnablikið er farið