Bezkresna toń, nieumarłe zimno

Rozpaczy krzyk, w nocne światy niesie

Głębią i otchłań, w pomrokach jeziornych fal

Śmierci mgła, nad taflą wzbita

Nieumarłych pochód, wzgardzicieli życia

Las zastyga, a topiel ożywa

Pomroki dawnych żyć, spragnione z czeluści wyjść

Z czeluści wyjść

Topiel czarną, wynoszą w żywych świat

Piołunu woń zbyt słaba, nie uchroni w czas

W odmętach czerni wiecznej, pora opuścić świat

Topieli częścią, się stać

Bezkresna toń, nieumarłe zimno

Rozpaczy krzyk, w nocne światy niesie

Głębią i otchłań, w pomrokach jeziornych fal

Śmierci mgła, nad taflą wzbita

Nieumarłych pochód, wzgardzicieli życia

Las zastyga, a topiel ożywa

Pomroki dawnych żyć, spragnione z czeluści wyjść

Z czeluści wyjść

Mrok zakrywa wzrok, otchłani czuć już swąd

Nieprzenikniona czerń, rani niczym cierń

Zmory zrywają się

By swą wyśpiewać pieśń

Ciemności pieśń