Jestem kłamcą
Wszystkie ludzkie uczucia są mi obce
Jestem zdrajcą
Emocjonalnie małym chłopcem
Moje serce jest z tektury
A moja dusza z bibuły
Ranię wszystkich wokół siebie
Naprawdę chciałbym być czuły
Mój kręgosłup moralny
Masz na myśli to źdźbło trawy
Który łamie mój pociąg
Szybszy niż stąd do Warszawy
Jestem zły, nie nadaję się do życia wśród ludzi
Mam kolekcję masek
Pozór nie jest w nich ukryty
Mam tam uśmiech, smutek, gniew
Gniew, który się w tobie budzi
Gdy orientuję się, że maska ukazuje prześwity
Jeśli myślisz, że wiesz o mnie kurwa cokolwiek
To znaczy wiesz o mnie mniej, niż o obcej ci osobie
Jestem zamknięty w klatce, przez to rolę gram
Boję się, ze się nie zmienię, nie dojrzę
Umrę sam
Cięgle muszę wykręcać się ze spirali własnych kłamstw
Wiruję w konsekwencjach dawno już wygasłych spraw
Mam zawroty głowy, wymiotuję swoim fałszem
Obłudą i brakiem szczerości, tak jak gruźlik kaszlem
Przez to wszystko nie mam nawet czasu, naprawdę
Za ten strach który drzemie we mnie
Przepraszam cię skarbie
Wiem, ze w twoich oczach stałem się zakłamany
Przyłóż zegarek do serca, podobno czas leczy rany
Z czasem zrozumiałem
Powinienem stać tam w oddali
Wiem, ze nie zagnę go tak jak Salvador Dali