[قسمت یک]
اینجا هواش خاکستریه
هرکیو میبینی حالش عنیه
رفیقت میشه سیگار و الکل
وقتی قهرن با عشق بقیه
نمیخوان حالتو بدونن
همه توی فاز خودشونن
برا همین منم خیلی وقته
که پاتوقم شده بالکن خونهم
میبینمش از دور دست
این شهر واسه من سوختهس
روز به روز من سوژهس
اون که مونده ته موندشه
نذار بازی کنه با دلت کسی
عاشقِش نشی؛ شازدهها زیادن
باور نکن اگه میگه شاه قصّهشی
آدم ظاهرا محترم من
رو دستم مُهر زدم با زور سیگار
چون دیگه میخوام نگام برنگرده پشت سرم
توئم فک نکن رابطهت یکِ یکه
هیشکی بیدلیل نمیاد بپلکه
اینا رو فقط روزی میفهمی
که بغض بشه و بترکه
[همخوان]
راه میری نوک تیغ
خودتی و خودت
میخوای خودتو بکشی بالا
به هر طریقه و پولتیک
ولی خودتی؛ ولی خودتی
راه میری؛ راه میری
داری راه میری
ولی راهی نی
[قسمت دو]
معلوم نی کجاییم
سِر نمیکنه منو لیدوکائین
نگو چرا سفید کردی
سردرگمی جوونیمو گایید
نمیدونم چمه پسر
بیشتر شده استرسم
وقتی حرفامو با اون بالایی زدم و
مSMS دلیور نشد
خیلیا داشتن هزار فقره کار و زیردست
کسی حواسش نبود
اقتصاد کمر ما رو میشکست
مشکلا راهمو میبست ولی
ناامید نشدم تا امید هست
بیا انقد محکم بشیم
کنار نزنه ما رو هیچکس
[همخوان]
راه میری نوک تیغ
خودتی و خودت
میخوای خودتو بکشی بالا
به هر طریقه و پولتیک
ولی خودتی؛ ولی خودتی
راه میری؛ راه میری
داری راه میری
ولی راهی نی