Det ligg ei vise i Lomnæsvatnet

Og sleike svabærj og siljukratt

De ville værsa har vørti borte

Men koret suldre:

Kjæm æiller att

Det flaug ei jinte på lange legger

Mot Lomnæsvatnet, hu smaug og smatt

Og hjertet hakke og haugg i bringen

Og pusten hikste:

Kjæm æiller att!

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Nå sku dom få att for tukt og tyning

Hu visste vatnet ga ro og fred

Hu steig i høgda fra æilt det vonde

Hu skulle seire

Når hu seig ned

Og Lomnæsvatnеt låg vákt og vente

Og månen stæinsе og væla sto

Og åspa skalv opp i svarte lier

Da kom et rop i

Frå Lomnæs-mo

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Og vatnet kjinte at taket lausne

Og ospa blødde som osper gjør

Og månen seilte på himmelskåla

Og væla knirke

Og gikk som før

Hu kom tel Lomnæs, nå er a kjæring

Og spikke fliser ta dag og natt

Men vakkervisa hu skulle søngi

Og stæinse væla ved Lomnæsvatnet

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att

Kjæm æiller att