Ο χρόνος μικρό παιδί που τρέχει

Προσπερνάει τα όνειρά μου, λιγοστεύει τα όριά μου

Ο χρόνος σαν ποτάμι που κυλάει, τη ψυχή μου ταξιδεύει

Μα ποτέ, ποτέ δε μου μιλάει

Ο χρόνος αλήτης μες την πόλη

Στου κορμιού την αγωνία, ασελγεί με νοσταλγία

Ο χρόνος που πια δε θυμάtαι αν χαίρεται μαζί μου ή λυπάται

Ο χρόνος αυτός θα μου δείξει πως είναι όταν κλείνουν οι πληγές

Σα γράμμα στην πόρτα θα ρίξει ελπίδες φτηνές, δανεικές

Δυο λέξεις κι αυτές βιαστικές

Ο χρόνος μπαλκόνι που πετάει

Ο ουρανός δεν το χωράει κι ο αγέρας το φυσάει

Εκεί που το γέλιο δε χορταίνει

Σαν έρχεται κοντά σου και πάλι ξεμακραίνει

Ο χρόνος ηλιαχτίδα που περνάει

Χαραμάδες στα όνειρά της για να βρει τη μυρωδιά της

Ο χρόνος που πια δε φοβάμαι

Μόνο χαίρομαι μαζί του ή λυπάμαι