[Verse 1]

Στη σιωπή του δρόμου περπατώ

Με κοιτάζεις μα δεν σταματώ

Πόσοι όροφοι είναι η μοναξιά

Πόσες σκάλες πάνε πουθενά

Μία κάφτρα το σκοτάδι αυτό

Μια ώρα είναι αρκετό

Και ο φεγγίτης σαν μια ζωγραφιά

Πως σε λένε μάτια κλειστά

[Verse 2]

Πως ξεχνιέται ένας άγνωστος

Και ό κόσμος ένας νους ακούραστος

Ένα στόμα που ζητάει φιλιά

Πόσες σκάλες είναι η μοναξιά

Φωσφορίζει σαν επιγραφή

Σαν χρυσάφι έχεις πουληθεί

Και το θάμβος σαν μια ιαχή

Ξημερώνει και θα ξεχαστεί

[Verse 3]

Μήπως έχεις φίλε μια φωτιά

Το ρολόι μου πάει μπροστά

Και στον τοίχο αυτό που έχω σταθεί

Με περνάει πάλι η ζωή

Σαν τους δίσκους που δεν παίζω πια

Έχεις φύγει και όλα είναι παλιά

Ως το δέκα πάλι θα μετρώ

Δεν νυστάζω, γιατί σ' αγαπώ