["Bülbül" için şarkı sözleri]

[Verse 1]

Bütün dünyaya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım

Nihayet bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım

Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı

Pek ıssız bi' karanlık sonradan vadiyi sarmıştı

Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hilkat kesilmiş lal

Bu istiğrakı tek bir nefha olsun etmiyor ihlal

Muhitin hâli insaniyetin timsalidir sandım

Dönüp maziye tırmandım, ne hicranlar, neler andım

Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yad

Zalâmın sinesinden fışkıran memdûd bir feryat

Sıfır müstağrak o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu

Ki vadiden bütün yer yer eninler çağlayıp durdu

Ne muhrik nağmeler, ya Rab, ne mevcâmevc dеmlerdi

Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûya sûrî mahşerdi

Eşin var, aşiyanın var, baharın var ki bеklerdin

Kıyametler kopar'mak neydi, ey bülbül, nedir derdin? (Yeah)

[Köprü]

(Yeah)

(Ah, ah, ah)

[Verse 2]

O zümrüt tahta kondun, bir sema saltanat kurdun

Cihanın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun

Bugün bi' yemyeşil vadi, yarın bir kıpkızıl gülşen

Gezersin, hanın hamânın şen, için şen, kainatın şen

Hazansız bir zemin isterse, şayet ruhu serbazın

Ufuklar budî mutlaklar bütün mahkûmî pervazın

Değil bir kayda sığmazsın, kanatlandım mı eba da?

Hayatın en muhayyel gayedir ahrara dünyada (Yeah)

Neden öyleyse matemlerle eyyamın perişandır?

Niçin bi' damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?

Hayır, matem senin hakkın değil, matem benim hakkım

Asırlar var ki aydınlık nedir bilmez afakım

Teselliden nasibim yok, hazan ağlar baharımda

Bugün bir hanmansız serseriyim öz diyarımda

Ne husrandır ki şarkın ben vefasız, kansız evladı

Seraba garba çiğnettim de çıktım hakî ecdadı (Yeah)

[Verse 3]

Hayalimden geçerken şimdi fikrim hercümerç oldu

Selahaddin Eyyûbîler'lerin, Fatih'lerin yurdu

Ne zillettir ki nakûs inlesin beyninde Osman'ın

Ezan sussun, fezalardan silinsin yadı Mevla'nın

Ne hicrandır ki en şevketli bir mazi serap olsun

O kudretler, o satvetler harap olsun, türap olsun

Çökük bir kubbe kalsın mabedinden Yıldırım Han'ın

Şenaatlerle çiğnensin muazzam kabri Orhan'ın

Ne heybettir ki vahdetgâhı dinin devrilip taş taş

Sürünsün şimdi milyonlarca mevasız kalan dindaş

Yıkılmış hanın hamalar yerde işkenceyle kıvransın

Serilmiş gövdeler, binlerce, yüz binlerce doğransın

Dolaşsın, sonra İslam'ın haremgâhında namahrem

Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil matem

Ah be tut bu denli kalbin çırpınırdı ya madem

Neden bu denli miskin oldun? Uykularına vurdu dem (Yeah)

[Verse 4]

Bak bu usta Mehmet Akif, hemde New York'dan değil

Hangi birisi böyle yazdı? Boştur batıya olan meyil

Gençliğim Starbucks'larda, caddelerde harcandı

Elinde titreyen kalem ve onun kalbi hicrandı

Bi' görse atalarım hangi dağda koşmam atı alıp

NBS'ler üstüne kılıçlarla saldırıp

Onbaşım Seyit gibi o mermiyi sırtlanıp

Gözyaşım sular gibi o dağlardan hızlanıp

Komutanım Kemal gibi üç atı birden harcayıp

Çanakkale'de, Congbayır'da düşmanlarımı taşlayıp

Gözün kapanmasın, bu gece de uyku olmaz gözünde

Mehmet Akif'in, Fuzuli'nin silahı sözünde

Büyün dünya üste gelsin bi' şey değil gözümde

Yeter ki [?] değişmesin özünde

Oğuzlardan bize kalan en büyük hediyemizse

Türk ve müslüman olmaktır, sunarım bilginize (Yeah)

[Çıkış]

Mehmet Akif, "Bülbül"