Verse1

Burada ne gece var ne sabah el ne yazsın?

Benim yorgun halim ve sen bembeyazsın

Beni ağlatan küçük bir kızdı

Ve seni parlatan gökteki yıldızdı

Senin gözlerine matem yakışırdı

Ve yüz çevirmiştin binalar bakışırdı

Ya da benim ölmek üzere olan kalem uçlarımdan

Bahsetmek veya yaşamak korkumdan

Şimdi hiçbir şeyim yok herşeyim yasım

Sen hiç bakma şu sokağın ardı kasım

Şiirim olmasaydı bulurdum ekmek

İsmim doğduğum o kenti terketmek

Duvarımın içindeki çatlakta heceler

Benim kafamdalar sırf sen için en buruk bilmeceler

Artık yoklar kitabımın larvaları

Benim seni gömdüğüm yer kantaron tarlaları

Verse2

Ben yıkık duvarlı kentlerin türküsüyüm

Çünkü ben yağmurda kalan çocuk saçlarının örtüsüyüm

Ben dünyaya düştüm dipte sızıyım

Ve senin avuç içine güller parçaladım hala kırmızıyım

Bu güz ağır geçti kapında vebayım

Ellerimde kurşun ve yorgunum hebayım

Burada çocuklar var hep on yedi yaşı

Gırtlağımdan giyotin gibi geçen gözyaşı

Dudaklarımda bıçak kesikleri var çok derin

Başım sanki sorgu odası soyuldu derim

Yağmur da bi kat kızgın ütüsüz gömleklerim

Senin ki gömmekmiş bayramım ölmek benim

Çok çocuklar geçti düşmanı umutmuş

Sense bir çiçektin kendini kurutmuş

Artık yoklar kitabımın larvaları

Benim seni gömdüğüm yer kantaron tarlaları