Verse:

Kayboluş, karanlık bir ütopya ağında

Mistikler yanıldılar Seyit yine kahırda

İhanet döngüsünde kaybolanlar bağırdıkça

Beklenti boşa kutsallar bir o kadar sağırlar

Kara Kaf Dağı'nın zirvesinde kamp kurdum

İçimdeki pislikleri tek seferde hapşurdum

Bordalardan hoyratlık yeniden esiyor

Bilinmezlik bir davula derimi geriyor

Hangi düşü gömdüysem öyle küçül hayat

Öyle sinmiş ki üstüme gören benim sanar

Varoşlarda bir demet çaresizlik tarifi

İsyanın tam yeri yok çocukların talihi

Düzen bu beklicez proleter devrimi

Zenginin gırtlağına çöküpte döndürücez nevrini

Soygunlar olucak çalıcaz litrelerce benzini

Yakıcaz saraylar sönücek gösteriş sevginiz

Suretimde yeşeren o mutluluğu katlettim

Zamanla ölüm bile ciddiyetini kaybetti

Hayatı sor bana bu yolda tonla kolpa var

Bildiklerim zor zamanlı dinleyenler forsa taptı

Zor etaplı kargaşamda çıkışlar yolculuğu

Yeraltı labirentine nakışlarım solculuğu

Penceremde gri şehri sabaha bağlıyorum

Gözlerime mil çektim bu kalbi dağlıyorum

Kuruttuğun kitaplarda ben gibi bi erbab yok

Özgürlük milislerine işleyen bi ferman yok

Yoruldum koşmaktan dinlenicek kervan yok

Dişlerim hala sıkılı dizlerimde derman yok

Sahil boyu sessizlik ibo'nun parkası

Ebedi araf karmaşası perde arkası

Kabzanda başkasının elleri var beyim

Nü fotoğraflar sersemliği ahı serin