[Verse 1: Ραψωδός Φιλόλογος]

Εχθροπραξία απέναντι στην απραξία

Αξία σε όποιον την αξίζει

Στους άλλους αδιαλλαξία

Πρέπει να δεις το βλέμμα μου όταν δημιουργώ

Θυμίζει η βλέμμα παιδιού που έχει κάνει αταξία

Γιατί στη σπάω και το ξέρω και το χαίρομαι

Γιατί είμαι αυτό που θα ήθελες να είσαι

Δεν υποφέρομαι

Γιατί σε ενοχλεί που σε μία τόση δα στιγμή

Έκανα πράξη αυτό που ονειρεύεσαι μια ζωή

Βγες να κράξεις

Βρες πάλι κάτι να μου προσάψεις

Βγάλει ρίμες για μένα αφού ραπ δεν μπορείς να γράψεις

Βγάλε το φτυάρι

Πες με πάλι ψευτοκουλτουριάρη

Κι ανάλυσε με πάλι ρήμα ρήμα ρε [?]

Βρες ψεγάδια

Ψάξε όλα μου τα κομμάτια

Σχολίασε λίγο ακόμα τη φωνή μου τη σάπια

Πες με φλώρο

Πώς στα ηχεία σου δεν βρίσκω χώρο

Γιατί δεν μπορείς να ακούς MCs που δεν κάνουνε ντόρο

Μα η αλήθεια φίλοι μου μικροί είναι πικρή

Και την αφήνω για να δώσει στα κουτσομπολιά τροφή

Η μισοί από αυτούς που ακούτε είναι λυρικά νεκροί

Και οι άλλοι μισοί όσο καλοί κι αν είναι δεν είναι ΡΦ

Και όχι δεν είναι ψέμα

Στα πηγαδάκια σας ακούω πως συνέχεια μιλάτε για μένα

Οκέυ. Αφήνω λοιπόν το λόγο να ρέει

Συνεχίστε να τα λέτε αρουραίοι