Nie boję się ciemności już od dawna

Za długo znamy się

Tak często ją przynosił z pracy tata

Niby herbata

A sam

Nie boję się krzyku od praczasów

Śmiejemy się razem, on mówi mi na razie

Zaraz wraca jak nadzieja

I jak tu zasnąć bez hałasu?

Daleko śniadanie, jeszcze trochę zajmie

( - Dlaczego muszę być taki mały? Taki okropnie malutki?)

Znam odpowiedź, gdyby ktoś pytał

Jutro w szkole znów będę przysypiał