Παλινωδίες

Έκοψα την καρδιά μου σε κομμάτια

Που τραγούδησα σε πάρκα και πλατείες

Τα πρόσωπά τους μάσκες κι οι προθέσεις τους

Σπανίως είναι ευθείες, προφανώς

Μου 'χει πει μυστικά ο Υμηττός

Οπότε του 'χω πει κι εγώ πολλά

Για 'μένα μα όχι γι' άλλους, για 'μενα μιλάω!

Τώρα σου δείχνω το δέντρο, μην κοιτάς το δάσος

Κάνε σαν να μην υπάρχουν

Ο χρόνος στην θέα φεύγει γρήγορα

Πέφτει από κάτω! Κάνω υπομονή

Συχνά ζω και δεν επιβιώνω απλώς στα μέρη που συχνάζω

Μετάνιωσα πολλά για να γεννήθηκα

Κατάλαβα πως ένα σωστό λάθος σε σκοτώνει

Όλες οι αποφάσεις μου ήταν ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι

Κι η αλήθεια μου γυμνή χορεύει όσο γράφω τραγούδια στο σαλόνι

Τα πιο όμορφα που μου 'τυχαν, στιγμές που μένουν

Όταν οι άλλοι φεύγουν πάλι και μένουμε μόνοι

Με ένα βλεφάρισμα αλλάζουνε όλα κι όλοι

Κι η αγάπη μας μπροστά σ' ένα μπλε χάραμα

Μου δείχνει πως η νύχτα ποτέ δεν θα 'ναι αρκετή γιατί τελειώνει

Τι να σου κάνει κι εκείνη;

Ανάμεσα μας γέλια, αγάπες, μίση, κάτι που δεν θα σου δείξουν στις ειδήσεις

Είμαι άνθρωπος σημαίνει ότι θα ανέβω στο ψηλότερο σημείο για να δω

Ενώ παράλληλα θα φοβάμαι τα ύψη κι η πορεία μας, ευθύνη μας

Οι επιλογές, ελευθερία

Έτσι σεβόμαστε κυρίως όσους δεν ξέμειναν απλώς, μα επιλέξανε να 'ναι δίπλα μας

Το μέλλον είναι όχημα που οδηγείς χωρίς δίπλωμα μα το τέλος το ξέρεις

Δεν πρόκειται να πάρεις ό,τι δίνεις, άρα να μην σ' ενδιαφέρει

Πέφτοντας πετάς αλλά θυμήσου ότι πετώντας πέφτεις

Πέφτοντας πετάς αλλά θυμήσου ότι πετώντας, βλέπεις

Πέφτοντας πετάς αλλά πετώντας, ξέρεις!

Φίλε μου, σιγά-σιγά αλλάζω πια

Δεν είμαι αυτός που ήμουνα κάποτε

Αυλακιές στο πρόσωπο, φλέβες που πάλλονται

Κι άλλοτε θα 'χα, δέρμα σαν πέπλο και μάτια διαμάντια

Μα τα αιχμηρά αγκάθια, οι καταλύτες που μ' έκαναν άντρα

Από έναν μπόμπιρα που σ' έκρινε απ' την αύρα

Κάστρα πέτρινα στην γυάλα να χτίζουμε σαν ώριμοι μίμοι

Η μοίρα σαν νήμα, το αυθόρμητο βήμα στην μοίρα ψαλίδι

Φτιαχτό απ' τον ήλιο και την σελήνη

Πήρα τα δικά μου χαμπάρια, μόνο εσύ έχεις μείνει!

Μυαλό καμίνι δίχως προσωρινή μνήμη

Κάθε ρίσκο που δεν πήρα, θηλιά που με πνίγει

Κάθε χαμόγελο και λύπη, ισορροπία

Μην γελιέσαι, ο πιο δύσκολος δρόμος είναι η ευθεία

Γι' αυτό κι όταν είμαι εγώ, δεν είμαι εδώ, περίεργο;

Ε λοιπόν, μα την παναγία!

Κι ας μην μίλησε κανείς για τις συνέπειες της σιωπής

Όταν αυτή ήταν η αιτία

Το μέλλον είναι ρίζες απ' το πιο γέρικο δέντρο

Κι εμείς, κιτρινοπράσινα φύλλα στα κλαδιά

Που απλώνονται σαν χιλιάδες δάχτυλα προς τον ήλιο

Εγώ που αλλάζω συνεχώς κι εσύ, που με φωνάζεις κάπως κι είσαι φως

Είμαστε εκείνα τα παιδιά που δεν χωρούσαν αλλά ζήσαν

Συνεπώς τι να μας πουν, πώς να μας πείσουν;

Η μουσική μας δεν είναι για εκείνους

Είναι κύμα που δεν θα το κολυμπήσουν όσοι φοβούνται το πνίξιμο

Κι ας άφριζαν! Μα άσχετα από το αν ενωθήκαμε, είμαστε η θάλασσα

Κι η απόδειξη: τα δάκρυα, γεύτηκες έστω και μια φορά

Ήταν ή δεν ήταν αλμυρά; Ήταν ή δεν ήταν αλμυρά;

Άμα δεν μπορείς να σκεφτείς τι να πεις απλώς πες μου τι σκέφτεσαι

Ή μίλα με την μία στην καρδιά μου

Εγώ κι εσύ είμαστε δυο λέξεις

Κι είναι ένα μέρος που θα 'θελες να πας και το αποφεύγεις

Επομένως δοκίμασα να το κάνω

Ο διάβολος δεν υπολόγισε καλά τον άνθρωπο

Μα, μάθε πως ότι αγαπιέται γίνεται άτρωτο

Κάτι σαν βάλσαμο ή σαν γλυκό βάσανο, σ' ανασαίνω σαν να 'σαι εγώ

Και τότε, δεν είναι ανεξήγητο το πώς η νύχτα χωρά σ' ένα δίλεπτο

Και πώς η ζωή χωρά σ' ένα κείμενο για 'μας εδώ

Απλώς, καμιά φορά μας φαίνεται παράξενο